çoğunun ki somut..

benimki biraz somut, biraz soyut. ama daha çok soyut. farkındayım ama bu birşeyi değiştirmiyor.
sokaklarım uçsuz bucaksız, kayboluyorum araken. köşe başlarında hep aynı siluet. yetişmek, uzanmak, yakalamak zor!

her pencere başka bir diyara açılıyor. kafamı uzatmamla, küçülüyor, ufalıyor, yok oluyor. dönüş kapıları ya kapalı, yada yok. her diyarda dökerek yürüyorum parçaları.. geri dönmek, uzanmak, toplamak zor!

birkaç ayışığı var gecede, nispeten tek yıldız. ilerledikçe aydınlanmıyor, aksine kararıyor. onu tutan direk kırılmış çoktan, gök üzerime çöküyor. parıltı yakın ama uzanacak takati kendimde aramak, bulmak, çıkartmak zor!

karşımda duruyor işte "somut" bir adım atsam titreyecek belki, ama bendeki "soyut" da sarsılacak. soluduğum hava buram buram korku yüklü. alnımda, göz kapaklarımda o bilindik sancı.. "soyut" acır mı? anlamak zor!

- acıtma canımı, git! nasılsa dayanamaz gelirim peşinden..

hep dışarıdan bakacak değildim ya.. elbet ben de girecektim o kapıdan içeri, elbet benim de baş köşeye kurulacağım günler olacaktı.. hem sandığım kadar uzak da değildi o günler.. bak geldiler işte..

bak, ağzımdan çıkan sözlerin; rüzgarla savrulup tuzla buz olduğu günler geride kaldı. uzaktan izlediğim, imrendiğim, ah çektiğim zamanlar eskide kaldı.. cığlığımın hedef bulamayıp, boşlukta sonlandığı günler mazide kaldı.. hepsi arkada kaldı..

"imkansız" dememiştim ki ben zaten hiç. hep bir umut, hep bir inanç vardı içimde; güzel günlerin geleceğine dair.. birgün kapıyı bile çalmadan içeri gireceğime hep inanmıştım ki.. sadece eksik birşey vardı. bugüne değin yanlış yaptığım birşey .. onu düzeltmem yetti şimdi.. ve inan böylesi çok daha iyi oldu..

seni yanımda götürmekten vazgeçtiğim gün, mutluluk beni içeri davet etti..